Armoede en hulp?

Ik teken voor 80%!

Leuke ervaring, waar we een aantal zaken naar voren hebben gebracht. Daarna kwamen nog wat mensen vragen stellen. Hoe ik over het armoede beleid denk.

En daar heb ik eerlijk op geantwoord. Kinderen zijn niet zomaar kwetsbaar, deze worden kwetsbaar door een situatie. En hebben ten alle tijden recht op bescherming. Ze mogen niet lijden onder de druk van volwassen zaken. Schoolreisjes, sporten, en meedoen aan sociale en culturele ontwikkelingen is een verrijking voor ieder kind.

Maar, daar staat wel tegenover dat we de kern moeten aanpakken, en op moeten houden met doekjes wikkelen om de wond.

Mensen naar de stadsbank sturen, door naar de Wsnp, allemaal zaken die bij voorbaat al een kern hebben, en ontzettend veel kosten. Lees, niet enkel in geld, maar zeer zeker ook binnen huishoudens zelf.

Gezinnen geven alles uit handen, krijgen de ene keer wel geld, andere keer niet, onduidelijk voor de spil van een huishouden. Die druk word automatisch op een gezinsleven gedrukt, en de gevolgen komen terecht bij kinderen, bewust of onbewust, en vervolgens moeten er nieuwe trajecten starten voor hulpverlening.

Het een sluit het ander niet uit, maar eerder is het een logisch gevolg. En er staat genoeg druk op de ketel bestaande uit angst, paniek, onduidelijkheid en daarnaast komen dan vergrootglazen bekijken of het wel goed gaat?

Er moet hardop gezegd worden, dat verantwoording genomen moet worden, doorschuiven geen makkelijke optie is. Prioriteiten, en gezamenlijk zorg dragen voor het welbehagen van de inwoners van Enschede, start bij de inwoner die beseft wat de gevolgen zijn van eigen keuzes. De beste optie moet zijn: voorkomen dat schulden, veranderen in armoede.

We begrijpen dat niet alles onder een eigen keuze gezet kan worden. Zo hebben we verschillende vormen van “armoede” in onze gemeente. En dat onderscheid zal een hele hoop kunnen schelen. Een scheiding is wat anders dan het kopen van een nieuwe televisie op afbetaling, die niet betaald kan worden, en een koopwoning met baanverlies is een risicogroep. Een oudere die financieel geen ruimte heeft, die telt even hard mee. Ten slotte heeft deze doelgroep al vaak te weinig contacten, te weinig sociale controle, maar warm eten is van groot belang.

Daar waar de gemeente kan helpen, moet er tijdig worden geholpen. Laagdrempelig, eigen verantwoording, maar wel verantwoord leren! Geld is niet oneindig, onze kinderen hebben oneindig recht op liefde, zekerheid, rust, en ontwikkeling! Daar hoort ook bij dat ze schoenen dragen die passen, een jas voor het juiste seizoen dragen, en vrij zijn om kind te zijn.

Een nummer toegewezen krijgen voor de problemen, is niet helpen. We schuiven het door.

En helaas, als we de feiten kennen, hebben we ook geleerd dat het makkelijk is om schulden te maken, en dat het verschoven KAN worden. En daar, moet een grens gemaakt worden gebouwd met verantwoording.

De stadsbank is een middel, die niet gesmeerd loopt. Mensen voelen zich een nummer zonder verhaal. Als we de verhalen gaan bekijken, dan zouden we kunnen stellen, er is armoede, en gekozen armoede.

Nu nog zorgen dat we de keuze voor kunnen zijn! En daar kan direct contact in de wijk, al een hulpmiddel zijn. Een wijkwerker binnen een wijkorgaan, die weer contact heeft met de inwoner, open staat voor een praatje, en laagdrempelig is om te zeggen: We kunnen helpen om armoede te voorkomen.

Zijn daar HBO mensen voor nodig? Nee, mensen uit het MBO met een pedagogische opleiding zijn hier prima in te zetten in hun werkveld.

Liberaal053   Jessica Swevels